நாம் செய்யும் செயல்களுக்கு ஏற்ற பலனை ஒருநாள் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். முற்பிறவியில் செய்த வினைகளின் விளைவுகள் இந்தப் பிறவியிலும் தொடரும் என்பதை உணர்த்தும் ஒரு சுவாரஸ்யமான மகாபாரதக் கதையைப் பார்ப்போம்.
அரசனாக இருந்தாலும் சரி, ஆண்டியாக இருந்தாலும் சரி, அவரவர் செய்த வினைகளுக்கான பலனை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும் என்பார்கள். நாம் செய்யும் செயல்களின் விளைவுகள் உடனடியாகத் தெரியாவிட்டாலும், அதற்கான பலன் உரிய காலத்தில் நம்மை வந்து சேரும் என்பதை விளக்குகிறது இந்தக் கதை.
திருதராஷ்டிரனின் கேள்விக்கு கிருஷ்ணர் அளித்த பதில்!
மகாபாரதப் போர் முடிவடைந்திருந்த காலகட்டம் அது. குருக்ஷேத்திரப் போரில் தனது நூறு மகன்களையும் இழந்த துயரத்தில் இருந்த திருதராஷ்டிரன், ஒருநாள் கிருஷ்ணரிடம் தனது மனக்குமுறலை வெளிப்படுத்தினார்.
“கிருஷ்ணா! நான் பார்வையற்றவனாக இருந்தாலும், ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்தபோது தர்மத்தையும் நீதியையும் பின்பற்றியே நடந்துகொண்டேன். தெரிந்தோ தெரியாமலோ எந்தப் பாவச் செயலையும் செய்ததில்லை. அப்படியிருக்க, போரில் எனது நூறு மகன்களும் உயிரிழந்ததற்கான காரணம் என்ன? எனக்கு ஏன் இத்தகைய தண்டனை கிடைக்க வேண்டும்?” என்று கேட்டார்.
அவரது கேள்வியைக் கேட்ட கிருஷ்ணர் புன்னகைத்தார். பின்னர், “நீங்கள் கேட்ட கேள்விக்கு நான் பதிலளிக்கிறேன். அதற்கு முன்னதாக, நான் கேட்கும் ஒரு கேள்விக்கு நீங்கள் பதில் சொல்ல வேண்டும்” என்று கூறிவிட்டு ஒரு கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.
அரசனின் விருப்பத்திற்காக உயிர்களைப் பலியிட்ட சமையல்காரன்!
ஒரு காலத்தில், அரசர் ஒருவரிடம் ஏழை ஒருவன் சமையல் வேலை கேட்டு வந்தான். அவனுடைய ஏழ்மையான தோற்றத்தைக் கண்டு பரிதாபப்பட்ட அரசர், அவனுக்கு வேலை கொடுக்கச் சம்மதித்தார்.
ஆனால், “நீ சமைக்கும் உணவு மிகவும் சுவையாக இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், உன்னை வேலையிலிருந்து நீக்கிவிடுவேன்” என்று நிபந்தனை விதித்தார்.
அந்த ஏழையும் அரசரின் நிபந்தனையை ஏற்றுக்கொண்டு சமையல் வேலையைத் தொடங்கினான். உணவின் சுவையை அதிகரிக்கப் பல முயற்சிகளைச் செய்தான். இருப்பினும், அவன் சமைத்த உணவைச் சாப்பிட்ட அரசர் திருப்தியடையவில்லை.
என்ன செய்தால் அரசரை மகிழ்விக்க முடியும் என்று யோசித்தபடி, ஒருநாள் குளத்தின் அருகே அமர்ந்திருந்தான் அந்தச் சமையல்காரன். அப்போது அங்கு தனது குஞ்சுகளுடன் இருந்த ஓர் அன்னப்பறவை அவனது கவனத்தை ஈர்த்தது.
அரசருக்குப் பிடித்தமான உணவைத் தயாரிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், அன்னத்தின் குஞ்சுகளைப் பிடித்துச் சமைத்து அரசருக்குப் பரிமாறினான்.
அந்த உணவைச் சாப்பிட்ட அரசர் அதன் சுவையில் மயங்கிப்போனார்.
“ஆஹா! இவ்வளவு சுவையான உணவை நான் இதுவரை சாப்பிட்டதே இல்லை. இனிமேல் இந்த உணவு எனது உணவுப் பட்டியலில் தவறாமல் இடம்பெற வேண்டும்” என்று கட்டளையிட்டார்.
அரசரின் பாராட்டைப் பெற்ற சமையல்காரன், தனது வேலையைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையில் தொடர்ந்து அன்னத்தின் குஞ்சுகளைப் பிடித்துச் சமைக்கத் தொடங்கினான். நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அன்னக் குஞ்சுகளைக் கொன்று அவற்றை அரசருக்கு உணவாகப் பரிமாறினான்.
தனது வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற சுயநலத்தால், செய்யக்கூடாத செயலைச் செய்த அவன், அரசரின் நன்மதிப்பைப் பெற்று அரண்மனையில் நிரந்தரமாகப் பணியாற்றத் தொடங்கினான்.
பாவச் செயலுக்கான தண்டனை யாரைச் சேரும்?
கதையைச் சொல்லி முடித்த கிருஷ்ணர், திருதராஷ்டிரனிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.
“அரசர் தான் சாப்பிடும் உணவு எதனால் தயாரிக்கப்பட்டது என்பதை அறியாமல், அந்த உணவை விரும்பிச் சாப்பிட்டிருக்கிறார். அப்படியானால், அந்த உயிர்களைக் கொன்று சமைத்த சமையல்காரனுக்குத் தண்டனை வழங்க வேண்டுமா? அல்லது அந்த உணவைச் சாப்பிட்ட அரசருக்குத் தண்டனை வழங்க வேண்டுமா?” என்று கேட்டார்.
சற்றும் தாமதிக்காமல் திருதராஷ்டிரன் பதிலளித்தார்.
“சமையல்காரன் தவறு செய்திருந்தாலும், உணவின் சுவையை மட்டுமே பார்த்து அதை விரும்பிச் சாப்பிடும் அரசருக்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது. உயிர்களைக் கொன்று தயாரிக்கப்பட்ட உணவை விரும்பிச் சாப்பிட்டதற்கான பாவத்தில் அரசருக்கும் பங்கு உண்டு. எனவே, சமையல்காரனை மட்டும் குற்றம் சாட்டிவிட முடியாது. அரசரும் அதற்கான பலனை அனுபவிக்க வேண்டும்” என்றார்.
நூறு மகன்களையும் இழந்ததற்கான காரணம் என்ன?
திருதராஷ்டிரன் அளித்த பதிலைக் கேட்ட கிருஷ்ணர், அவர் தொடக்கத்தில் கேட்ட கேள்விக்கான விளக்கத்தை அளித்தார்.
“திருதராஷ்டிரா! நீங்கள் முன்பு கேட்ட கேள்விக்கான பதில் இதுதான். முற்பிறவியில் அன்னத்தின் குஞ்சுகளை உணவாக உட்கொண்ட அரசர் நீங்கள்தான். தங்களுடைய குஞ்சுகளை இழந்து துயருற்ற அன்னங்களின் சாபமே, இந்தப் பிறவியில் உங்களுடைய நூறு மகன்களையும் இழக்க நேர்ந்ததற்கான காரணம்” என்று கூறினார்.
மேலும், இந்தப் பிறவியில் ஒருவர் நல்ல செயல்களை மட்டுமே செய்திருந்தாலும், கடந்த பிறவிகளில் செய்த வினைகளின் பலன்கள் அவரைத் தொடர்ந்து வரலாம் என்பதையும் கிருஷ்ணர் உணர்த்தினார்.
நாம் செய்யும் வினைகள் நம்மைத் தொடரும்!
இந்தக் கதை நமக்கு உணர்த்தும் முக்கியமான செய்தி என்னவென்றால், நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஏதோ ஒரு விளைவு உண்டு என்பதுதான். அந்த விளைவு உடனடியாக நம்மை வந்தடையாவிட்டாலும், அதற்கான பலனை ஒருநாள் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கலாம்.
கடந்த பிறவிகளில் நாம் செய்த செயல்கள் என்னவென்பது நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், இந்தப் பிறவியில் நம்மால் முடிந்தவரை நல்ல செயல்களைச் செய்வதும், பிற உயிர்களுக்குத் துன்பம் விளைவிக்காமல் வாழ்வதும் நமது கடமையாகும்.
நன்மைகளைச் செய்ய முடியாவிட்டாலும், தீமைகளைச் செய்வதையாவது தவிர்ப்போம். பிற உயிர்களின் துயரத்தை உணர்ந்து, இயன்றவரை கருணையுடனும் தர்மத்துடனும் வாழ்வோம்.
நாம் செய்யும் வினைகள் நிழலைப் போல நம்மைப் பின்தொடரும் என்பதை உணர்ந்து, இறைவனின் துணையுடன் பாவச் செயல்களைத் தவிர்த்து இந்தப் பிறவியை நல்ல முறையில் வாழ்வோம்.
Author
pengal
Previous Post
